Odpowiedź ministra skarbu państwa

na interpelację nr 1897

w sprawie przywrócenia przewidzianego w porozumieniu z 1993 r., zawartym pomiędzy rządem Rzeczypospolitej a rządem Federacji Rosyjskiej, składu akcjonariatu w spółce EuRoPol Gaz SA

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Adama Lipińskiego z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie aktualnego stanu negocjacji z partnerem rosyjskim w zakresie dostaw gazu do Polski, po uzyskaniu informacji od prezesa spółki PGNiG SA, przedstawiam poniższe informacje oraz wyjaśnienia:

   Zgodnie z informacjami uzyskanymi od PGNiG SA spółka zakłada, iż kompleksowe rozwiązanie spraw związanych z dostawami rosyjskiego gazu do Polski powinno nastąpić na przełomie roku 2002/2003.

   PGNiG SA podtrzymuje wolę realizacji ˝dużego˝ kontraktu norweskiego, jednakże biorąc pod uwagę, iż:

   - strona polska (PGNiG SA) nie jest w stanie zagwarantować obecnie odbioru norweskiego gazu w ilości 5 mld m3/rok,

   - strona norweska nie jest w stanie potwierdzić pozyskania rynku zbytu na dodatkowe 3 mld m3 gazu/rok w południowej Szwecji,

   - strona norweska nie uzyskała jeszcze zgody władz Szwecji na budowę gazociągu przez jej terytorium,

   akceptacja kontraktu w przewidywanym terminie, tj. do końca roku, przez obie strony jest wątpliwa. PGNiG SA rozważy ze stroną norweską możliwość przesunięcia terminu jego ostatecznej akceptacji w stopniu, w jakim nie naruszy to wspólnych interesów, tj. PGNiG SA i partnerów norweskich, tak aby obie strony miały czas na zintensyfikowanie działań celem zapewnienia warunków do jego realizaji. Jednocześnie, w celu realizacji polityki dywersyfikacji dostaw gazu, PGNiG wraz z partnerami norweskimi rozważa możliwość stopniowego zwiększania dostaw gazu norweskiego w ramach mniejszego kontraktu (obecnie PGNiG SA importuje ok. 0,5 mld m3/rok) np. do wielkości 1,0-2,0 mld m3/rok, tworząc w ten sposób bazę do wejścia w życie ˝dużego˝ kontraktu.

   PGNiG SA stoi na stanowisku, że analogicznie jak w ˝małym˝ kontrakcie, umowa ta powinna gwarantować PGNiG SA punkt odbioru i cenę gazu na granicy polskiej. Zgodnie z powyższym zapewnienie najbardziej efektywnej drogi transportu, zawarcie stosownych umów transportowych i pokrycie kosztów transportu leżałoby po stronie sprzedającego. W trakcie dotychczasowych rozmów strona norweska przedstawiła dwie alternatywne drogi transportu gazu ziemnego do Polski:

   1) przez Danię i projektowany gazociąg BalticPipe;

   2) przez Niemcy i projektowany gazociąg Bernau-Szczecin.

   Rozmowy PGNiG SA z partnerem norweskim są w toku i ostateczna decyzja odnośnie do drogi transportu jeszcze nie zapadła. Nierozstrzygnięte pozostają również kwestia konsorcjum, które zamierza budować gazociąg Bernau - Szczecin, oraz warunki umożliwiające rozpoczęcie budowy.

   Odnośnie do harmonogramu realizacji kontraktu PGNiG SA z partnerem norweskim, zgodnie z postanowieniami kontraktu PGNiG SA do końca br. powinno potwierdzić akceptację wejścia w życie kontraktu. Z uwagi na powody wskazane na wstępie prowadzone są rozmowy w celu przesunięcia tego terminu.

   Odnosząc się do kwestii tworzenia rezerwy na należności spółki EuRoPol Gaz SA, PGNiG SA wyjaśnia, iż ww. rezerwa na należności przeterminowane była tworzona na podst. art. 37 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (DzU nr 121, poz. 591 z późn. zm.) od 1997 r., tj. od momentu, kiedy odsetki z tytułu pożyczki udzielonej przez PGNiG SA dla SGT EuRoPol Gaz SA stały się wymagalne. W chwili obecnej rezerwa obejmuje 147,7 mln zł, w tym 69,1 mln należnych odsetek i 78,6 mln należnych rat pożyczkowych.

   Z wyrazami szacunku

   Minister

   Wiesław Kaczmarek

   Warszawa, dnia 17 października 2002 r.