Odpowiedź podsekretarza stanu

w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji

- z upoważnienia ministra -

na interpelację nr 1971

w sprawie interpretacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. dotyczącego uprawiania sportów o charakterze strzeleckim

   Szanowny Panie Marszałku! Nawiązując do pisma z dnia 9 września 2002 r. - sygn. SPS-0202-1971/02 - przekazującego interpelację posła na Sejm RP pani Barbary Hyli-Makowskiej dotyczącą rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (DzU nr 141, poz. 1586) uprzejmie informuję, iż na pismo pani poseł z dnia 8 marca 2002 r. udzielono odpowiedzi w dniu 25 kwietnia 2002 r., sygn. SMP-1465/2002/JN, w której zostały zawarte stosowne wyjaśnienia dotyczące przedmiotowego rozporządzenia.

   Jednocześnie informuję, iż rozporządzenie z dnia 27 listopada 2001 r. zostało wydane na podstawie art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (DzU z 2001 r. nr 81, poz. 889, z późn. zm.), natomiast jego projektodawcą był minister edukacji narodowej i sportu. W związku z powyższym organem właściwym do zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie jest minister edukacji narodowej i sportu.

   Z poważaniem

   Podsekretarz stanu

   Zenon Kosiniak-Kamysz

   Warszawa, dnia 23 września 2002 r.

   Załącznik do odpowiedzi

   Odpowiadając na wystąpienie pani poseł z dnia 8 marca 2002 r. dotyczące rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiana sportów o charakterze strzeleckim (DzU nr 141, poz. 1586), uprzejmie informuję.

   Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (DzU z 2001 r., nr 81, poz. 889, z późn. zm.) uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga odpowiednich kwalifikacji oraz przestrzegania szczególnych zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tej dyscyplinie sportu, podobnie jak w przypadku uprawiania np. alpinizmu, sportów motorowych, żeglarskich, płetwonurkowania, sportów lotniczych. Określenie tego rodzaju wymagań przepisami prawa służy zapewnieniu bezpieczeństwa uprawiającym daną dyscyplinę sportu oraz ich otoczeniu.

   Nie należy utożsamiać strzelectwa o charakterze rekreacyjnym z uprawianiem sportu o charakterze strzeleckim. Rekreacyjne uprawianie strzelectwa powinno odbywać się wyłącznie przy użyciu broni sportowej, znajdującej się w wyposażeniu klubów sportowych, bez konieczności uzyskania patentu lub indywidualnego pozwolenia na broń. Jak wynika z § 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (DzU nr 141, poz. 1586) patent strzelecki jest dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji do uprawiania sportów strzeleckich. Może on stanowić podstawę do zwolnienia z egzaminu, o którym mowa w art. 16 ustawy o broni i amunicji (DzU z 1999 r., nr 53, poz. 549, z późn. zm.).

   Nie można podzielić opinii, że zapisem § 6 ust. 4 rozporządzenia w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim naruszono przepisy ustawy o broni i amunicji w zakresie uprawnień do ubiegania się o wydanie zezwolenia na posiadanie broni sportowej. Jak wskazano w § 22 ww. rozporządzenia patent potwierdza kwalifikacje strzeleckie danej osoby, natomiast pozwolenie na broń może otrzymać jedynie osoba spełniająca okoliczności faktyczne, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

   Nie istnieją podstawy prawne i merytoryczne pozwalające negować właściwość Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w zakresie sportów o charakterze strzeleckim, w tym szczególnie w kwestii nadania, zawieszania i cofania patentów strzeleckich.

   Jednocześnie pragnę zauważyć, iż ostateczne stanowisko w przedmiotowej sprawie należy do ministra edukacji narodowej i sportu.

   Sekretarz stanu

   Zbigniew Sobotka

   Warszawa, dnia 25 kwietnia 2002 r.