Odpowiedź sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

- z upoważnienia ministra -

na interpelację nr 2690

w sprawie interpretacji terminu ˝zawód medyczny˝

   W odpowiedzi na interpelację pana posła Jacka Falfusa w przedmiocie interpretacji terminu ˝zawód medyczny˝, przesłaną przy piśmie marszałka Sejmu z dnia 31 stycznia 2003 r., znak SPS-0202-2690/03, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

   Pojęcie ˝zawód medyczny˝ zostało zdefiniowane w art. 18d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (DzU z 1991 r. nr 91, poz. 408, z późn. zm.). Zgodnie z treścią powołanego przepisu, osobą wykonującą zawód medyczny jest osoba, która na podstawie odrębnych przepisów uprawniona jest do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osoba legitymująca się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny. Oznacza to, iż pojęcie ˝zawód medyczny˝ obejmuje zarówno zawody, których status jest określony ustawowo, jak i zawody, które na gruncie obowiązującego prawa nie mają takich uregulowań.

   Nadto cytowana ustawa w art. 3 określa, co należy rozumieć pod pojęciem świadczenia zdrowotnego. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, świadczeniem zdrowotnym są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania.

   W świetle tego zapisu osoba udzielająca świadczeń zdrowotnych uznawana jest za osobę wykonującą zawód medyczny. Osoba ta fachowo, stale i w celach zarobkowych zajmuje się wykonywaniem zajęć mających związek z medycyną, posiadając odpowiednie kwalifikacje (zasób wiedzy i umiejętności wymaganych do udzielania świadczeń zdrowotnych) oraz wykształcenie medyczne na poziomie wyższym lub średnim.

   Jak to zauważa słusznie pan poseł, w obecnym stanie prawnym brak jest aktu prawnego, który w sposób szczegółowy i jednoznaczny definiowałby wszystkie zawody medyczne. Regulacje ustawowe dotyczą zawodu lekarza, lekarza stomatologa, pielęgniarki, położnej, farmaceuty, diagnosty laboratoryjnego i felczera. W związku z powyższym zastosowanie ma rozporządzenie ministra zdrowia i opieki społecznej z dnia 29 marca 1999 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w publicznych zakładach opieki zdrowotnej (DzU z 1999 r. nr 30, poz. 300). Rozporządzenie to zawiera szeroki katalog stanowisk pracowników działalności podstawowej, z których nie każdy powinien być poczytywany za zawód medyczny.

   Aktualnie Ministerstwo Zdrowia jest w trakcie prac nad przygotowaniem projektu ustawy o zawodach medycznych, która regulowałaby w sposób kompleksowy pozostałe zawody medyczne.

   W przewidywanym projekcie ustawodawca zamieszcza wśród zawodów medycznych ratownika medycznego, pomijając zawód sanitariusza.

   W odniesieniu do ratownika medycznego pojęcie zawodu medycznego należy rozumieć w sposób rozszerzający. Brak wyraźnej regulacji ustawowej w odniesieniu do tego zawodu nie pozbawia go przymiotu zawodu medycznego. Zgodnie bowiem z powoływanymi aktami prawnymi, udziela on świadczeń zdrowotnych, a do wykonywania tego zawodu konieczne jest posiadanie średniego wykształcenia medycznego, co stanowi przesłankę od uznania tego zawodu za zawód medyczny.

   Odmienna jest sytuacja dotycząca zawodu sanitariusza, który nie udziela świadczeń zdrowotnych, a przeszkolenie w miejscu pracy nie czyni z niego osoby legitymującej się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie wiedzy. Praca sanitariusza jest pracą pozostającą w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Sanitariusz jest więc innym pracownikiem działalności podstawowej niż pracownicy medyczni i nie ma formalnego i merytorycznego uzasadnienia zaliczania zawodu sanitariusza do kategorii zawodów medycznych.

   Przedkładając powyższe, raz jeszcze dziękuję panu marszałkowi i panu posłowi Jackowi Falfusowi za zainteresowanie problemem niezwykle istotnym dla funkcjonowania resortu zdrowia i pozwalam sobie liczyć na poparcie naszych działań zmierzających do wprowadzenia uregulowań prawnych dotyczących zawodów medycznych.

   Sekretarz stanu

   Ewa Kralkowska

   Warszawa, dnia 21 lutego 2003 r.