Odpowiedź podsekretarza stanu

w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji - z upoważnienia ministra -

na interpelację nr 582

w sprawie uchodźców czeczeńskich w Polsce

   Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma z dnia 13 lutego 2002 r., o sygn. SPS-0202-582/02, przekazującego interpelację posła na Sejm RP pana Mariusza Kamińskiego w sprawie uchodźców czeczeńskich w Polsce, uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

   W okresie prowadzenia działań zbrojnych przez siły Federacji Rosyjskiej na terytorium Czeczenii (od 1 września 1999 r. do 13 lutego 2002 r.) - 2452 obywateli Rosji narodowości czeczeńskiej złożyło wniosek do odpowiednich władz polskich o nadanie statusu uchodźcy. Dotychczas status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej otrzymały 263 osoby; 231 osobom wydano decyzje odmowne, a w stosunku do 577 umorzono postępowanie z powodu niezgłoszenia się do procedury uchodźczej. Wobec pozostałych osób postępowanie jest kontynuowane i w najbliższych miesiącach zostaną wydane odpowiednie decyzje.

   Znaczna część osób ubiegających się o status uchodźcy po złożeniu odpowiedniego wniosku otrzymała pomoc socjalną w postaci zakwaterowania, wyżywienia, opieki medycznej w ośrodkach prowadzonych przez Urząd do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców. Średni koszt utrzymania jednej osoby wynosi ok. 1500 zł, miesięcznie.

   Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach (t.j. DzU z 2001 r. nr 127, poz. 1400) cudzoziemcowi, w sprawie którego wszczęto postępowanie o nadanie statusu uchodźcy, można w razie potrzeby przyznać ˝na czas niezbędny do wydania decyzji ostatecznej, a w szczególności uzasadnionych przypadkach na okres do trzech miesięcy od daty jej wydania˝ pomoc socjalną. Przyznanie jakiejkolwiek pomocy ze środków Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców poza ten okres jest prawnie niemożliwe.

   Wobec cudzoziemców, którym odmówiono decyzją ostateczną nadania statusu uchodźcy w RP, może być (o ile w inny sposób nie zalegalizują swojego pobytu na terytorium RP) wszczęte postępowanie wydaleniowe. Zgodnie z art. 53 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec może wykazać, że wydalenie go do kraju jego pochodzenia naruszałoby postanowienia Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. W takim przypadku wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca może wydać mu zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony.

   Złożenie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję ostateczną Rady do Spraw Uchodźców nie daje możliwości przyznania cudzoziemcowi dodatkowych świadczeń realizowanych z budżetu Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców na czas oczekiwania na rozstrzygnięcie tego sądu.

   Jednocześnie uprzejmie informuję, iż minister spraw wewnętrznych i administracji, jak również prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców nie prowadzili żadnych rozmów z przedstawicielami władz rosyjskich na temat uchodźców czeczeńskich.

   Z poważaniem

   Podsekretarz stanu

   Zenon Kosiniak-Kamysz

   Warszawa, dnia 1 marca 2002 r.