Odpowiedź ministra gospodarki

na interpelację nr 975

w sprawie restrukturyzacji organizacyjnej oraz redukcji zatrudnienia w kopalniach węgla brunatnego w świetle wypowiedzi podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki Marka Kossowskiego

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Tadeusza Motowidły skierowaną do ministra gospodarki w sprawie wypowiedzi podsekretarza stanu Marka Kossowskiego, przekazaną nam przy piśmie z dnia 22 marca 2002 r., znak SPS-0202-975/02, pragnę wyjaśnić, co następuje.

   Interpelacja dotyczy dwóch fragmentów wypowiedzi zacytowanej przez ˝Rzeczpospolitą˝ w dniu 8 marca 2002 r., a mianowicie: ˝rząd może co najwyżej konsultować z firmami energetycznymi swoje plany, ale nie zamierza z nimi negocjować czy ustępować pod wpływem żądań. To są firmy państwowe, właścicielem jest państwo, a nie załoga czy zarząd˝ oraz ˝planowane jest ograniczenie zatrudnienia w przemyśle energetycznym. Jako przykład podał ograniczenie zatrudnienia w Bełchatowie z 11 tys. pracujących do 3 tys.˝ (cytat nieścisły).

   Pierwszy cytowany fragment wypowiedzi w świetle ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, na którą powołuje się pan poseł, nie powinien budzić jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Minister potwierdza przecież, że rząd zgodnie zresztą z dotychczasową praktyką będzie konsultował z firmami plany dotyczące polityki energetycznej, restrukturyzacji przedsiębiorstw i ich prywatyzacji i że jest też oczywiste, iż prawo związków zawodowych do opiniowania powyższych spraw nie może być utożsamiane z prawem do negocjacji. Rząd, podejmując w powyższych sprawach decyzje, uwzględnia zwykle opinie związków zawodowych na tyle, na ile jest to możliwe z punktu widzenia ogólnych interesów państwa i jego obywateli. Decyzje podejmuje jednak rząd i to rząd jest za nie odpowiedzialny. W sprawach konkretnych firm prowadzone są również konsultacje z zakładowymi związkami zawodowymi, a w toku prywatyzacji firmy związki zawodowe nawet bezpośrednio negocjują pakiet socjalny.

   Drugi fragment wypowiedzi ministra został przytoczony niedokładnie. Fragment ten brzmi bowiem następująco: ˝W planach ministerstwa jest też ograniczenie zatrudnienia w sektorze, bo miejsca pracy w elektroenergetyce są najdroższe. Energetyka ma dawać podstawy do tworzenia miejsc pracy, ale poza tym sektorem. Mówienie, że w Bełchatowie ma pracować 11 tys. ludzi, to nie jest argument. Ja byłbym szczęśliwy, gdyby tam pracowało 3 tys. ludzi, a reszta miała zatrudnienie gdzie indziej i nie znalazła się na bruku˝.

   Łatwo zauważyć, że powyższe ˝życzenie˝ nie może być utożsamiane z ˝planem ograniczenia zatrudnienia w Bełchatowie˝, jak napisał pan poseł. Takiego planu po prostu nie ma. Przerost zatrudnienia w elektroenergetyce jest jednak faktem i zatrudnienie to musi zostać zredukowane. Obecnie nie można przesądzać o skali i tempie tej redukcji. Powyższą wypowiedź w sprawie zmniejszenia zatrudnienia należy rozumieć jako kierunek działań. Proces ten będzie przebiegał indywidualnie w poszczególnych spółkach i zapewne potrwa kilka lat.

   Przyjęta przez rząd na początku kwietnia br. ˝Ocena realizacji i korekta założeń polityki energetycznej Polski do 2020 r.˝ przewiduje, iż minister skarbu państwa zobowiąże spółki skarbu państwa (przedsiębiorstwa energetyczne) do opracowania i wdrożenia 3-letnich programów redukcji nadmiernego zatrudnienia w energetyce i uzyskania dlań akceptacji MSP. Opracowując programy redukcji zatrudnienia, zarządy firm muszą się kierować pragmatyzmem ekonomicznym, w szczególności troską o zachowanie konkurencyjności na otwartym europejskim rynku energetycznym. Największym bowiem zagrożeniem dla firm i ich załóg jest nie redukcja zatrudnienia, a właśnie utrata konkurencyjności prowadząca w konsekwencji do upadku firmy.

   Przedkładając powyższe wyjaśnienia pragnę podkreślić, iż zgodnie ze ˝Strategią gospodarczą rządu ˝Przedsiębiorczość - Rozwój - Praca˝˝ celem strategicznym sektora energetycznego jest osiągnięcie stabilnego poziomu cen energii, atrakcyjnych dla gospodarki krajowej i konkurencyjnych dla cen energii wytwarzanej za granicą, oraz dążenie do uzyskania zwrotu kapitału zainwestowanego w ten sektor.

   Z poważaniem

   Minister

   Jacek Piechota

   Warszawa, dnia 11 kwietnia 2002 r.